Yabancılara Türkçe Öğretimi

Nasıl öğretiliyor ve nasıl öğreniyorlar? Sanki sihirli formülleri var. Ne kadar tatlı ne kadar güzel. İnsan, gözyaşlarına hâkim olamıyor. Öyle ince ve duyarlı ses-tavır ölçüleri uygulanmış ki, zerre kadar abartma ve yapmacıklık yok. O nur gibi çocuklarda sanki vakur ve mahcup bir zerâfet de var. "Bakın geldik sizin dilinizle okuyoruz, beğenecek misiniz acaba?" diyor gibiydiler ışıl ışıl parlayan gözleriyle.

Bazen bir halin bir cilde sığmayan anlamı vardır. Hal dili bir başka etki gücüne sahiptir. Dünyanın her köşesinde evrensel standartlara göre herkes tarafından tercih edilen okullarımız olacak, oralarda okuyanlar gelecek, burada bize bu manevî-millî heyecanı yaşatacak. Hayretler içinde kalıyorum. Bunun nasıl bir eğitim başarısı olduğunu izah etmek rasyonel olarak çok zor. Hayatım boyunca eğitim konusu üzerinde kafa yormuşumdur, tam izah edemiyorum. Ben şu kadar yıllık birikimimle, bir yakınım üzerinde istediğim eğitim etkisini oluşturamıyorum. Bu genç öğretmenler böyle bir başarıyı nasıl gerçekleştiriyorlar? Nasıl bir pedagojik tecelli karşısındayız? Böylesine birçok yönlü mükemmeliyet sentezinin ince ayarlarını tutturmak kolay tasavvur edilebilecek bir şey değil. Bilimsel olarak böyle bir eğitim branşı yok. Şiir okumayı biz kendi çocuklarımıza öğretemiyoruz; birine önce Türkçeyi, sonra Türkçe şiir okumayı öğreteceksin!

Tezahür eden realitenin estetik yönleri de çok önemli. Duruştaki bakıştaki yürüyüşteki davranıştaki estetik Türkçeyi (bizdenliği) nasıl sağlıyorsunuz? Biz bir bütün olarak bu eğitim başarısını gerçekleştirebilseydik, sevgi eğitimini kurabilseydik, şimdiki çözümsüzlük meselelerini yaşar mıydık? Bunu ayrıca değerlendirmek gerekir. Karşımızdaki eser, sevgi merkezli bir sentez ustalığının eseri. Şiir ve şarkı güzelliği sistemin özündeki "sevgi"den kaynaklanıyor. Onun için çok doğal bir sentez görüntüsü veriyor. Mehtap gibi, çiçek gibi, dolunay gibi, meltem gibi, uçuşan kuşlar, uzanan sahiller gibi... Eserin yapısında bir şiiriyet, estetik zenginlik var... Ben bu düşüncelerle seyrettim gösterileri, sadece gözyaşlarıyla değil. Yalnızca bu okullarda okuyarak değil, bu okullar üzerinde düşünerek de çok şey kazanılır. Bu yönüyle o gösteriler ders mesajları da veriyor.

İçine kapanmak da yerine göre ve bazı özel şartlar için bir çözümdür, fakat "aslî çözüm" hayata açılmak. Bazı sevilen düşünürleri hatırlıyorum. İyi niyetliler ama, önerdikleri, "içine kapanma" çözümleri. Böylesi, bireysel çözüm olabilir, toplumsal çözüm olamaz. Yazdıklarını bir yanılgının hikâyesi gibi okuyorum. Güzel ama doğru değil. Güzelliği de eksik bir güzellik. Sentezine hasret, mahzun bir güzellik. Açıktan eleştiremiyorum, sevenleri üzülür diye. Bazen dolaylı ifadeleri tercih edişimin sebebi bu. Türkçe Olimpiyatları'nda tamamlanmış bir sentezin parlak renkleri var. "Estetik" vurgusunu buna bağlı olarak kullanıyorum.

Derinde bir tefekkür emeği yatıyor. Onun ihmali, kavrayışları zora sokar. Onu görmeden, görüşler zayıf kalır. Sevgi ve düşünce kavramları arasındaki ilişkiyi Batı'daki düşünürler de fark etmiştir (Andre Gide vs.). Fakat bunu "kalp-akıl" ilişkisinin ortak verimini sağlama çapında ele alamamışlardır. "Kalb ile akletmek" açık vurgusu, orada yoktur. Meseleyi ancak sezgiye kadar götürebilmişlerdir. Evrensel düşünce planında bizim yardımımıza muhtaç çok ciddi meseleler var. Türkçe Olimpiyatları buna da ışık tutuyor.

Düşüncedeki sevgi eksikliğini anlatmak, kavramlar diliyle bunu gerçekleştirmek çok zor. Burada sanatın yardımına ihtiyaç var; lâkin bizdeki sanat anlayışının da böyle bir konusu yok. Bizim bazı aydınlarımız, sanatı sadece "karşı çıkmak"la sınırlayan batıcı darlığın kıskacından kurtulamıyor. Türkçe Olimpiyatları'nın buraya da bir göndermesi var, iyi okunursa. "Hem evrensel, hem millî; hem kalbî, hem aklî" dedirtmek bir bütünlük metodu sanatkârlığıdır.,

Kaynak : http://www.zaman.com.tr/yazar.do?yazino=1301285&;title=turkce-olimpiyatlari

Yorum ekle