Yabancı Dil Olarak Türkçenin Öğretiminde Temel Seviye Öğrencilerinin Haber Ve Dilek Kiplerini Kullanımı

Yabancı Dil olarak Türkçenin öğretiminde son yıllarda giderek artan bir farkındalığın oluştuğu görülmektedir. Türkçeyi öğrenmek isteyenlerin oluşturduğu talepler neticesinde Türkçe öğretiminin daha kaliteli ve bilinçli şekilde yapılması zaruret i doğmuştur. Bu alanda giderek artan çalışmalar ve uygulamalar sonucunda yabancılara T ürkçe öğretimi daha etkili bir şekilde yapılmaktadır. Bu çalışmada, yabancılara Türkçe öğretiminde dil bilgisi konularından haber ve dilek kipleri üzerinde durulmuştur. A1 ve A2 kurunu tamamlamış temel seviye öğrencilerinin dil bilgisi konuları içerisinde yer alan haber ve dilek kiplerini ne kadar öğrendikleri ve bu konuları nasıl uyguladıkları tespit edilmeye çalışılmıştır. Yabancı dil olarak Türkçenin öğretiminde temel seviye (A1-A2) konularında yer alan haber ve dilek kipleri işlendikten sonra öğrencilere haber ve dilek kiplerinden çeşitli soru tiplerini içinde barındıran bir test yapılmıştır. Bu uygulamada nitel araştırma yöntemlerinden betimsel analiz kullanılmıştır. Elde edilen veriler, öğrencilerin temel seviyede haber ve dilek kiplerinin kullanımını tespit etmek için kip eki, şahıs eki, ses değişimi ve kullanım olmak üzere dört başlıkta incelenmiştir.

Yabancılara Türkçe öğretiminde son yıllarda önemli çalışmaların yapıldığı görülmektedir. Türkiye'nin son yıllarda yakaladığı siyasi ve ekonomik istikrar neticesinde Türkçe öğrenmeye talep de artmıştır. Bunun yanında YÖK denetiminde gerçekleştirilen Yabancı Öğrenci Sınavı kaldırılmış, üniversitelerin kendi kabül şartıyla öğrenci almalarına imkân verilmiştir (Durmuş, 2014). Her üniversite yabancı öğrencilere kendi olanaklarıyla Türkçe öğretimi vermek için TÖMER'ler(Türkçe Öğretimi Uygulama ve Araştırma Merkezi) kurmuştur. Yabancı dil olarak Türkçenin öğretimini bu bağlamda daha nitelikli seviyeye getirmek önem kazanmıştır. Türkçenin öğretimi için ortak bir müfredat programı yoktur. Her üniversite bu alanlara yönelik programlar, derslere yönelik materyaller hazırlamaya önem vermeye başlamıştır. Yine bu merkezlerde çalışma yapan uzmanların Diller için Ortak Başvuru Metninde yer alan kriterleri göz önünde bulundurmaları önem arz etmektedir. (Büyükikiz, 2013; Göçer, 2013). Bu merkezlerde alanında tecrübeli okutmanlara her geçen gün daha çok ihtiyaç duyulmaya başlanmıştır. Çünkü Türkçenin öğrenimine artan talepleri karşılamak için hem nitelik hem de nicelik olarak bir gelişim göstermek gerekmektedir. Her bir dil becerisi için belirlenen ölçütlere ulaşmak dil öğretimi için hayatidir. Üniversitelerin dil merkezlerinde Türkçenin öğretimi tüm becerilere yönelik olarak gerçekleşmektedir. Bu alanlardan öğrencileri en zorlayanların başında dil bilgisi öğrenimi gelmektedir. Dil bilgisinde öğrenciler daha çok kurallardan ve istisnalardan yakınmaktadır. Çünkü öğrenciler öğrendiği bilgiyi uygulamada zorlanmaktadır. Bunun yanında Yabancı dil öğrenimi, kişinin ana dili dışında başka bir dil ve kültürle tanışması olduğundan her insan yabancı dil öğrenirken ilk önce kendine psikolojik bir duvar örer ve zaman zaman da bu yeni dili öğrenemeyeceğini düşünür. Bu yüzden, yabancı dil öğretilirken her tür sıkıcılık ve zorluktan uzak durulmalıdır (Barın, 2004). Onun için denibilir ki yabancılara Türkçe öğretiminde dil bilgisi konularını olabildiğince basit ve sade anlatım tarzıyla işlemek gerekmektedir.

Dil Bilgisi Öğretimi

Dil bilgisi bir dili bütün hatlarıyla inceleyen bilgi koludur. Dil bilgisi, ses bilgisi (fonetik), kelime ve şekil bilgisi (morfoloji), türeme bilgisi (etimoloji), anlam bilgisi(semantik)cümle bilgisini (sentaks) kapsar (Ergin, 2006). Dil bilgisi, öğrencilerin doğru düşünme ve sağlıklı karar verme becerilerini geliştiren bir disiplindir. Dil bilgisi; dört temel dil becerisi olan okuma, dinleme, konuşma ve yazma becerileriyle bütünlük arz eden bir öğretim alanıdır. Dil bilgisi öğretiminde esas olan bu beceri alanlarıyla birlikte yürütülmesidir. Aksi takdirde öğrenilen konular, ezberlenmiş ve uygulanmadan yoksun kalınmış olur (Erdem, 2008). Bir dilin temel becerilerinin kazandırılması ve işlevsel bir biçimde kullanılmasında dil bilgisi kurallarının önemi büyüktür. Özellikle yabancılara Türkçe öğretiminde kurallar dil bilgisi öğretiminde öğrencileri zorlayıcı bir etkiye sahip olmaktadır. (Göçer, 2008)

Yabancı dil öğreniminde hedef dilin gramatikal özelliklerinin sezdirilerek verilmesi ve ona göre bir bakış açısı kazandırılması gerekir. Dolayısıyla, bir dilin işleyiş sistemini kavramak ancak dilin gramer yapısını bilmek ile mümkündür. Yabancı öğrenciler ileri seviyelerle beraber Türkçenin gramer yapısını daha kolay çözümlemektedir (Erdem ve Çelik, 2011). Genelde öğrenciler, A1 ve A2 seviyelerinde daha çok ses değişimleri, benzeşme gibi istisna ve kural içeren konular, kalınlık ve incelik uyumu gerektiren durumlarda zorlanmaktadır. A1 ve A2 seviyelerinde öğrenciler haber ve dilek kiplerinin tamamını görmektedir. A1 seviyesinden başlayarak C1 kuruna kadar öğrencilere Türkçe gramer bilgisi verilmekte; fakat bu kaynak kitaplarda konu sıralaması noktasında değişiklik arz etmektedir. Ama genelde yabancılara Türkçe öğretim kitaplarında haber ve dilek kiplerinin temel seviyede verildiği görülmüştür.

Türkiye Türkçesinde başlıca iki anlatım kalıbı, iki ana kip vardır. Bunlar bildirme(haber) kipleri ve tasarlama(dilek) kipleridir. Fiiller şekil, zaman ve şahsa bağlı bir yargıya dönüşebilmek için belirli anlatım kalıplarına girer. Bu anlatım tarzına kip, bu kavramı karşılayan eklere de kip ekleri denir (Korkmaz, 2014). Kip, kendi varlığını ancak zaman ekleriyle ortaya koyar. Buna göre kip, şekil ve zaman kavramlarının birleşiğidir (Vural ve Böler, 2012).

Devamını okumak için tıklayınız…

    

 Sosyal ağdan bizi takip ederek yeniliklerden haberdar olabilirsiniz.

Telif hakları için tıklayınız...                                                        
Copyright © 2010 Türkçede.org                                                 Türkçenin öğretiminde katkısı olması dileğiyle...